Wanneer is een vetafscheider verplicht, en hoe groot moet hij zijn?

Loost u vet- en zetmeelhoudend water, dan wilt de wetgever dat u het vet eruit haalt voordat het het riool in gaat. Dat geldt in de praktijk voor vrijwel elke keuken die op schaal kookt: horeca, kantines, slagerijen, vis- en vleesverwerking, zuivel en de meeste voedingsmiddelenproducenten. Vet dat ongehinderd het riool in gaat koelt af, hecht aan de wand en zet uiteindelijk de leiding dicht. Daarom is een vetafscheider voor deze bedrijven de beste beschikbare techniek, en daarom vraagt de omgevingsdienst erom.

Een vetafscheider wordt ook wel vetvanger, vetput, vetvangput of in het Engels grease separator genoemd.

De afscheider werkt op een eenvoudig principe. Vet is lichter dan water en stijgt, slib is zwaarder en zakt. In de afscheider krijgt het water de rust en de tijd om die scheiding te laten gebeuren, met een slibvang ervoor die het zware bezinksel opvangt. Werkt het zo simpel, dan is de vraag waar het op aankomt vooral: hoe groot.

Daar gaat het in de praktijk mis. De maat van een vetafscheider volgt uit NEN-EN 1825 en hangt af van meer dan alleen het aantal couverts. Het werkelijke debiet, de temperatuur van het afvalwater, de aard van de reinigingsmiddelen en de dichtheid van het vet bepalen samen de nominale maat. Reken je dat te ruim, dan betaalt de klant te veel en werkt de afscheider slechter dan gedacht. Reken je te krap, dan keurt de omgevingsdienst af. Het is precies het soort rekenwerk waar een onafhankelijke berekening het verschil maakt.

En dan is er het onderhoud, dat veel ondernemers onderschatten. Een vetafscheider moet periodiek geleegd, gereinigd en gekeurd worden, en dat onderhoudsplan hoort vaak bij de vergunning. Een afscheider die niet wordt bijgehouden is binnen een jaar geen afscheider meer maar een opslag van problemen.

Wilt u weten of u er een nodig heeft en hoe groot, dan reken ik het onafhankelijk voor u door.